İnternetin güvenliğini sağlayan şifreleme standartlarının en eski tartışmalarından biri, bir yapay zekâ modeli sayesinde kapanmak üzere. Anthropic’in Frontier Red Team ekibinin 16 Ekim 2026’da yayımladığı yazıya göre Claude, ABD Ulusal Güvenlik Ajansı’nın (NSA) 1990’ların sonunda ABD Ulusal Standartlar ve Teknoloji Enstitüsü’ne (NIST) hiçbir açıklama yapmadan verdiği eliptik eğri “tohum” değerlerinin nasıl üretildiğini yarım saatten kısa sürede ortaya çıkardı. Sonuç sürpriz derecede sıradan: Tohumlar gizli bir formülden değil, 1990’ların C kütüphanelerinde bulunan basit bir rastgele sayı üretecinden ve bilgisayar saatinden geliyor.
25 yıllık arka kapı şüphesi
ECDSA, dünyada en yaygın kullanılan eliptik eğri dijital imza standardı. NIST, 2000 yılında FIPS 186-2 Dijital İmza Standardı kapsamında farklı boyut ve güvenlik düzeylerinde bir dizi standart eğri kabul etti. Bu eğrilerin bazı parametreleri, “tohum” adı verilen bir değerin özetinden (hash) türetiliyor. Örneğin yaygın kullanılan P-256 eğrisinin tohumu C49D3608 86E70493 6A6678E1 139D26B7 819F7E90 olarak yayımlandı; ancak bu sayının nereden geldiği hiç açıklanmadı.
Açıklama yapılmaması, NSA’nın gizlice yalnızca kendisinin bildiği bir zayıflık içeren eğriyi seçmiş olabileceği şüphesini besledi. CoinDesk’in hatırlattığına göre bu kuşku, Snowden belgelerinin NSA’yı şifreleme standartlarını zayıflatma girişimleriyle ilişkilendirmesinden sonra daha da güçlendi. Kriptograflar Neal Koblitz ve Alfred Menezes 2015’te tartışmayı “A Riddle Wrapped in an Enigma” başlıklı makalede ele aldı. Güvenlik araştırmacısı Steve Weis 2018’de bilgi edinme başvuruları yaptı, ancak NIST elinde belge olmadığını söyledi. 2023’te kriptografi mühendisi Filippo Valsorda öncülüğünde tohumların kaynağını bulana ödül konuldu. Tohumları hazırlayan NSA çalışanı Jerry Solinas ise değerlerin “Bob ve Jerry’ye zam verin” gibi esprili bir cümlenin özetinden üretildiğini hatırladığını söylemişti; Solinas 2023’te hayatını kaybetti.
Claude ipucunu nasıl yakaladı?
Anthropic’e göre birkaç çalışan daha önce “esprili cümle” ipucunun peşine düşmüş, sonuç alamamıştı. Ekim 2026’da bir çalışan, şirketin dahili araştırma modeline bu ipucunu vermeden tohumların nasıl üretildiğini bulup bulamayacağını sordu. Claude farklı bir yol izledi: Eğrileri üreten yazılımın 1990’ların C kütüphaneleriyle gelen zayıf bir sözde rastgele sayı üreteci kullanmış olabileceğini varsaydı ve yayımlanmış tohumlarda bu üreteçlerin izini arayan bir tarayıcı yazdı.
Kritik ipucu bitlerdeydi. Tohumlar 32 bitlik sözcüklere bölündüğünde, on tohumdan dördünün toplam 20 sözcüğünün hepsinde en üst bit sıfırdı. Anthropic’e göre bunun tesadüfen olma olasılığı 5.810’da bir. Bu desen, 48 bitlik iç durumunun yalnızca üst 31 bitini döndüren lrand48 üretecinin imzasıydı. Claude, eksik 17 biti deneyerek üretecin iç durumunu geri kazandı; asal eğrilerde ise bitlerin daha azı kullanıldığı için bilinen bir kafes problemine dönüşen durumu LLL algoritmasıyla çözdü. Her bir tohum, 48 bitlik bir durumdan 160 bitin tamamıyla yeniden üretilebildi.
Sonuçta beş NIST asal eğrisi (P-192, P-224, P-256, P-384, P-521) ile ANSI X9.62 standardındaki beş eğrinin tohumlarının, Mayıs 1997 ile Nisan 1998 arasındaki Unix zaman damgalarıyla başlatılan lrand48 çıktısı olduğu anlaşıldı. P-256 için yayımlanan tohum, 16 Ağustos 1997 tarihli bir çalıştırmanın 1.842’nci adayı çıktı. Anthropic’in yazıda paylaştığı kısa Python kodu çalıştırıldığında P-256 tohumu birebir elde ediliyor. Anthropic’in paylaştığı akıl yürütme kaydına göre Claude, sonucun gerçek olup olmadığını sorguladıktan sonra “Vay, bu gerçek bir keşif” diye not düştü.
Kırılma değil, güven artışı
Anthropic, bulgunun ECDSA eğrilerinde bir kırılma, yeni bir saldırı ya da zayıflık olmadığını özellikle vurguluyor. Şirkete göre tohumların saatle başlatılan sıradan bir üreteçle üretildiğinin ve herkes tarafından yeniden üretilebildiğinin görülmesi, eğrilerin kasıtlı bir arka kapıyla seçilmiş olma ihtimalini çok daha zayıf kılıyor. Kullanıcıların değiştirmesi gereken bir şey yok. CoinDesk, Bitcoin’in bu eğrileri değil secp256k1 adlı farklı bir eğriyi kullandığı için tartışmanın dışında olduğunu da hatırlatıyor.
Claude ayrıca P-192 ve beş ANSI eğrisi olmak üzere altı eğrinin taban noktalarının, Arjen Lenstra’nın FreeLIP kütüphanesindeki rastgele sayı üretecinden geldiğini buldu. Anthropic’e göre, bildikleri kadarıyla daha önce hiçbir NIST taban noktasının kaynağı açıklanmamıştı.
Hâlâ yanıt bekleyen sorular
Gizemin tamamı çözülmüş değil. P-256’nın üretildiği çalıştırmada 876’ncı aday da uygun bir eğri verebiliyordu, ancak atlanmış; benzer atlamalar başka eğrilerde de görülüyor ve hangi ölçütün kullanıldığı bilinmiyor. Anthropic, atlanan aday sayısı az olduğu için zayıflatılmış eğrilerin seçilmesini akla yatkın bulmuyor. B-163 ikili eğrisinin tohumu açıklanamadı; P-224, P-256, P-384 ve P-521’in taban noktalarının nasıl seçildiği de hâlâ bilinmiyor. Ödül olan 36.864 dolar, Let’s Encrypt’in arkasındaki kâr amacı gütmeyen Internet Security Research Group’a bağışlanacak.
Neden önemli?
Çeyrek asırdır insan uzmanların çözemediği bir soruyu bir yapay zekâ modelinin yarım saatte, üstelik yanlış ipucunu bilmeden çözmesi, bu sistemlerin hipotez kurup doğrulanabilir hesaplamalarla sınayabildiğini gösteren çarpıcı bir örnek. Öte yandan aynı yetenek, eski ve zayıf rastgele sayı üreteçleriyle üretilmiş gizli anahtarların da artık çok daha kolay geri çözülebileceği anlamına geliyor; kritik sistemlerde güçlü rastgelelik kaynaklarına geçişin önemi artıyor.
Kaynak: Anthropic, The Decoder, CoinDesk
